Praktische informatie voor ieder die wil wonen en leven
in
een ecologische en meer sociale omgeving, in een duurzaam huis, in een
woongroep of leefgemeenschap
Deze pagina geeft een gevarieerd beeld van de vele
mogelijkheden van wonen en werken in gezamenlijk verband.
Woon-werkpanden en -projecten zijn er in allerlei soorten en maten.
Sommige komen voort uit de kraakbeweging en hebben nog steeds een sterk
politiek-cultureel karakter.
Andere zijn in eigendom en zelfbeheer van de mensen
die er wonen en werken. Meestal is voor het eigendom en het zakelijk
beheer
een aparte stichting opgericht.
Soms lukt het om een groot pand in zelfbeheer te
huren van een woningbouwvereniging.
Deze laatste optie lijkt de laatste jaren terrein te winnen!
De (politieke) kraakbeweging heeft nog steeds een
belangrijke functie bij het behoud van grote panden voor huisvesting
van mensen en kleine bedrijven.
Voormalig kraakpand De Plantage Dok is inmiddels
een door
de gemeente Amsterdam gelegaliseerde 'legale broedplaats' en zou model
kunnen
staan voor hedendaags beleid (ware het niet dat diezelfde gemeente
intussen
allerlei bestaande broedplaatsen aan het ontruimen is. Wel wat wrang.)
Woonwerkprojecten zijn zowel in de stad als op het
platteland te vinden. Dat de laatste categorie meer mogelijkheden voor
agrarisch en/of recreatief gebruik biedt, zal duidelijk zijn. Toch is
het opvallend dat
panden in grote steden soms ook over verrassend veel groene
buitenruimte
beschikken.
Deze pagina vertoont in menig opzicht een overlap
met de pagina's 'ecodorpen', 'woongroepen en -collectieven' en 'kraken
en mobiel wonen'. Neem daar dus ook een kijkje!
Reacties
Noteer hier vragen, opmerkingen, reacties en
suggesties voor de redactie van deze website. Klik daarna op
'Verzenden'.
Karakterpanden
bevatten woningen die niet-standaard zijn en waar je als bewoner zelf
nog aan moet/kan klussen. Karakteristieke woon- en werkruimte die
relatief goedkoop maar tijdrovend is. Je woont er met meerdere
bewoners, in vastere of lossere verbanden. Oa. in Arnhem, Eindhoven,
Groningen, Dordrecht, Schiedam en Rotterdam.
Meer over Woon-werkpanden
Enkele woon-werkpanden die momenteel gekraakt zijn, staan
vermeld op de pagina kraken en mobiel wonen
Woon-werkpand 'De Paap' ligt in het oude
stadscentrum van Den Bosch, op een steenworp afstand van de St. Jan. Er
wonen dertig
mensen. Samen met de inhuizige bedrijven huren ze het pand in
zelfbeheer.
Volgens de
overlevering werd het voormalige ziekenhuis Joan de Deo, aan de
Papenhulst in de Bossche binnenstad in 1978 verschillende keren
gekraakt. (Zie het smeuiige verslag over die episode). Uiteindelijk
werd het pand door de bewoners zelf flink verbouwd tot woon-werkpand.
De bewoners van het nog steeds statige pand hebben zich georganiseerd
in de Vereniging Papenhulst Blijft! Deze huurt het pand van een
woningbouwstichting, maar heeft het in eigen beheer. Dat betekent dat
de huurders verantwoordelijk zijn voor alle planning en uitvoering van
het onderhoud; ze zijn weliswaar huurders maar ze gedragen zich als
eigenaren.
Elf woongroepen
De bewoners zijn
verdeeld over elf groepen of gangen. De meeste gangen hebben een
gezamenlijke huiskamer, sommige mensen hebben een eigen keuken. Iedere
gang heeft een gezamenlijke badkamer en wc. De verschillende
woongroepen staan niet los van elkaar; alle bewoners vormen samen De
Paap en zijn samen verantwoordelijk voor onderhoud, beheer en het goed
verlopen van het gezamenlijk wonen en werken. Daartoe wordt er iedere
zondagavond een huisvergadering
gehouden, waar de lopende zaken, het onderhoud en de ideologische en
principiële onderwerpen besproken worden.
Werkplaatsen en ateliers
De Papenhulst
herbergt ook diverse werkplaatsen, zoals ontmoetingsruimte/eetcafe De
Bunker; informatie- en documentatiecentrum De Stelling, verschillende
ateliers waar muziekinstrumenten worden gemaakt en gerestaureerd; een
oefenruimte voor het maken van muziek; poppentheater Poppenhulst en een
theaterruimte waarin de Koningstheaterakademie is gevestigd. Daarnaast
beschikt de Papenhulst over een grote moestuin.
Procedure voor nieuwe bewoners
Omdat wonen op De Paap echt iets is waar je bewust voor moet
kiezen, maken de bewoners veel werk van de aannameprocedure. Alle
bewoners moeten een deel van hun tijd aan De Paap besteden. Naar de
huisvergadering komen, de algemene gangen poetsen en een taak nemen in
het onderhoud is het minimale pakket. Verder moet je bereid zijn, ten
bate van de minima, de woonlasten te nivelleren. Hiertoe is tijd, maar
vooral ook inzet en betrokkenheid nodig. Verder moet je het leuk vinden
om met zoveel mensen te wonen, want wonen
in De Paap houdt niet op bij je eigen woongroep/gang. Serieuze
belangstellenden kunnen altijd contact opnemen.
Voor het Steigereiland op Amsterdam-IJburg ontwierp Hein de
Haan een duurzaam en relatief betaalbaar woon-werkcomplex:
Vrijburcht.
Op 21 april
2007 vond de feestelijke opening plaats van het nieuwe woon-werkproject
Vrijburcht, op het Steigereiland in Amsterdam-IJburg. Vrijburcht was
het winnende plan van architect Hein de Haan, die daarmee de
mogelijkheid verwierf zijn plan voor duurzaam en 'betaalbaar' wonen ook
daadwerkelijk uit te voeren.
Vrijburcht is een in carrévorm gebouwd complex met 49 twee- en
driekamer (koop)woningen, bedrijfsruimten, een eetcafé,
crèche,
gezamenlijke binnentuin met een kas voor het kweken van groenten,
collectieve
logeergelegenheid en een woongroep van mensen met een licht
verstandelijke
handicap. Onder de tuin ligt een parkeergarage met fietsenkelder.
Bijzonder
in dit complex is een theatertje, waarvan alle bewoners mede-eigenaar
zijn.
Het project werd ontwikkeld binnen het kader van collectief particulier
opdrachtgeverschap (CPO). De koopprijzen lagen tussen 180.000 en
280.000
euro. Stichting Vrijburcht,
G. van Aemstelstraat 27, 1091 TB Amsterdam. Tel. 020-6923007, info@vrijburcht.com
Emmaus
Parkwijk, Utrecht
Sinds maart 2004 draait in de Utrechtse VINEX-wijk Leidsche
Rijn een nieuwe Emmaus woon-werkgemeenschap: Emmaus Parkwijk.
Deze nieuwe
Emmaus-vestiging is een unieke woonwerkgemeenschap met opvangfunctie,
die wordt gevormd door mensen die uit een probleemsituatie komen en
mensen die er uit idealisme voor kiezen om samen met hen te wonen en te
werken.
Het geld om de woon-werkgemeenschap te bekostigen verdient Emmaus zelf
met hergebruik van 'welvaartsresten'. Deze kringloopbedrijvigheid zorgt
niet
alleen voor inkomsten, maar biedt ook de broodnodige structuur.
Daarnaast
draagt Emmaus met het inzamelen en verkopen van afgedankte spullen bij
aan
het milieu en geeft ze een signaal af tegen de overconsumptie. Met het
geld
dat overblijft, steunt Emmaus bovendien verschillende projecten in
binnen-
en buitenland.
Emmaus Parkwijk is
gevestigd op 't
Groene Sticht een unieke buurt, sociaal en groen met ruimte voor
(ex) dak- en thuislozen om te wonen, te werken en deel te nemen aan het
'buurtleven'. De bewoners van de huur- en koopwoningen op het erf
kiezen er bewust voor samen met hen te wonen en te leven. Op 't Groene
Sticht is verder een restaurant waar verstandelijk gehandicapten
werken. Dit is gevestigd in een voormalige boerderij. In de
verbouwde mestsilo is een meubelwerkplaats. De kop van
de boerderij doet dienst als pension voor (ex) dak- en thuislozen die
werk
hebben.
Emmaus-Parkwijk is opgezet door Emmaus
Haarzuilens en aangesloten bij Emmaus-Nederland.
Kernwoorden voor Emmaus-Parkwijk zijn: sociale activering,
maatschappelijke betrokkenheid, gemeenschapszin en motivatie en
inspiratie.
Plaats voor
nieuwe dragende mensen
Emmaus Parkwijk heeft plaats voor een nieuwe dragende medewerker die
zich herkent in het volgende profiel: enthousiast, sociaal,
verantwoordelijk,
niet te beroerd om aan te pakken, initiatiefrijk, met interesse in het
kringloopbedrijf en bereid om met de huidige inwonende, dragende
krachten de dagelijkse leiding op zich te nemen. Maar die het bovenal
leuk vindt om met anderen - waaronder dus mensen die uit een
probleemsituatie komen - vorm en inhoud te geven
aan het samen leven in de woongroep.
Emmaus biedt kost en inwoning plus zakgeld en een goede verzekering.
Reiskosten, cursusgelden, contributies worden door Emmaus voldaan.
Verder heb je een eigen kamer, met de mogelijkheid door te groeien naar
een grotere kamer met eigen 'natte voorzieningen'. Gemeenschappelijk
De grote
huiskamer en de keuken zijn gemeenschappelijk. Daarnaast biedt 't
Groene
Sticht allerlei boeiende activiteiten en contacten. De keuze voor
Emmaus-Parkwijk
leidt tot een gevarieerd en boeiend leven, met veel mogelijkheden om je
persoonlijke talenten in te zetten. De uitdaging om met heel
verschillende
mensen samen te leven en te werken. De mogelijkheid om praktisch een
steentje
bij te dragen aan een beter milieu en de kans om goede doelen in
binnen-
en buitenland actief te ondersteunen.
Wie meer wil weten over mmaus Parkwijk kan contact opnemen met Jan of
Susan, Of kijk eens rond op de website.
Krakers vanuit het complex De Blauwe Aanslag
namen eind 1982 een grachtenpandje in bezit, verderop aan het Buitenom.
Groot
was de verbazing toen bleek dat dit pandje onderdeel was van een
gigantisch
complex: de oude meubelfabriek Pander die na het faillissement deels in
gebruik was bij de Bescherming Bevolking, maar verder grotendeels leeg
stond.
Inmiddels wonen er 130 mensen!
De krakers waren enthousiast over de mogelijkheden van de oude
fabrieksgebouwen. Er was ruimte voor alternatieve woonvormen naast
gezinnen met kinderen,
woonruimte voor alleenstaanden, jongeren, ouderen, betaalbare huren,
kleine
bedrijfjes en ateliers. Hoewel de gemeente andere plannen met de
locatie
had - sloop en nieuwbouw - lukte het de kraakgroep om steun voor hun
plannen
te vinden bij buurtbewoners en organisaties als Groepswonen door
Ouderen, Schep je eigen Werk, Sosjale Joenit en Anders Wonen. Met
hulp van architectenbureau DAK begonnen zij een succesvolle lobby
richting gemeentelijke politiek,
waarna (om een lang verhaal kort te houden), na zo'n zeven jaar
onderhandelen,
in 1990 het woon-werkproject Pander werd opgeleverd.
Meer dan buren
Inmiddels wonen er zo'n 130 mensen in het complex, in leeftijd
variërend van één tot tachtig jaar. Ze zijn allemaal
lid van de Vereniging Wonen Werken Pander. Het is een bonte verzameling
Hagenaars: voormalige
krakers, toekomstige yuppen, ouderen, studenten, gezinnen, kinderen,
alleenstaanden, kunstenaars, ambachtslieden, ondernemers en idealisten.
De bewoners van
Pander vormen een min of meer hechte gemeenschap van
binnenstadbewoners,
die meer willen zijn dan zomaar buren van elkaar. Ze willen in
zelfbeheer
verantwoordelijkheid nemen voor hun woon- en leefomgeving.
Vereniging Pander beschikt over
een gemeenschappelijke
tuin, een bar annex ontmoetingsruimte, een werkplaats met
gereedschapsuitleen en kantoorruimte, waar bewoners en gebruikers taken
in het beheer op zich nemen. Ook taken
als inschrijving, toewijzing en leegstandsmutatie worden binnen Pander
door de bewoners zelf uitgevoerd. Regelmatig vergaderen bewoners en
gebruikers over de gang van zaken in het complex. Het tweejaarlijks
gekozen verenigingsbestuur en de verschillende werkgroepen zorgen voor
de concrete werkzaamheden.
Pander is een fel
begeerde woonplek en heeft dan ook een lange wachtlijst. Toch zijn
belangstellenden altijd welkom op het maandelijkse spreekuur op de
eerste zaterdag van de
maand van 13:00-15:00 uur (niet januari, juli en augustus). Klik hier voor meer
over Wonen in Pander.
Op verzoek
worden groepen en belangstellenden in het complex rondgeleid.
Over Pander, en over het aangrenzende ecologisch gebouwde
nieuwbouwproject De Waterspin,
zijn verschillende boekjes verschenen, waarvan sommige ook in de
Omslag-bibliotheek aanwezig zijn.
Je fietst er bijna ongemerkt langs. En toch
is het een enorm terrein middenin Amsterdam Oud-West. Een dorp in de
stad.
Als je bijvoorbeeld vanaf de Eerste Helmersstraat onder de
poort door gaat, waar vroeger de centrale receptie van het Wilhelmina
Gasthuis
was, sta je ineens in een autovrije straat met twee prachtige kastanjes
aan
weerszijden.
Aan je rechterhand Paviljoen 1, aan je linkerhand Paviljoen 2.
Deze statige gebouwen vormen samen het woon-werkproject van de Woon- en
Werkvereniging WG-terrein. Het project ligt midden tussen andere
gebouwen van het voormalige ziekenhuis die een nieuwe bestemming hebben
gekregen.
Ruimte bieden
Doel van de
woon- en werkvereniging is ruimte te bieden - letterlijk - aan
personen, groepen, instellingen en startende bedrijven, die financieel
minder draagkrachtig zijn en om politieke of sociale redenen elders
niet of
nauwelijks terecht kunnen. Er wordt verwacht dat zij de intenties van
het
project onderschrijven, zoals maatschappelijke betrokkenheid,
onderlinge solidariteit
en mens- en milieuvriendelijkheid. Daarnaast proberen de bewoners met
hun
voorzieningen iets extra's te bieden aan de buurt en hebben ze een Weg
Geef
Fonds waar actiegroepen een bescheiden aanvraag voor kunnen indienen.
Geschiedenis
De paviljoens 1 en 2 werden in 1891 gebouwd in twee voormalige
ziekenhuispaviljoens. In 1983 verhuisde het Wilhelmina Gasthuis naar
het Academisch Medisch Centrum in de Bijlmer en het ziekenhuisterrein
kreeg een nieuwe bestemming. Een
deel van de oude gebouwen werd gesloopt en vervangen door
nieuwbouwwoningen.
Andere gebouwen bleven behouden en kregen een woon- of werkfunctie.
Tijdens
dit proces bleek er voor de twee paviljoens niet meteen een nieuwe
bestemming
te zijn. Op termijn zouden ze worden gesloopt om plaats te maken voor
woningbouw.
Vanuit de
buurt en maatschappelijke groepen is toen voorgesteld om in
de twee paviljoens een woon-werkproject te realiseren met een
maatschappelijke en sociale doelstelling. Hierbij werd Rataplan
architecten (nu: architectenbureau Kwa)
ingeschakeld. Door zoveel mogelijk in zelfbeheer te doen, moesten de
woonlasten zo laag mogelijk blijven. Na enig overleg bleek de gemeente
bereid om de twee panden voor een periode van vijf jaar in bruikleen te
geven onder de voorwaarde dat de bewoners
zelf de noodzakelijke verbouwing zouden betalen. Dankzij een lening van
de Triodosbank, waarvoor de bewoners persoonlijk borg stonden, bleek
dit
mogelijk.
Rataplan architecten maakte een informatief boekje over de geschiedenis en de
ontwikkeling van de paviljoens 1 en 2 van het WG-terrein.
Milieuvriendelijk
Het project
bleek uitermate succesvol en na veel overleg, onderzoek en gelobby,
kwam er toestemming om het project voort te zetten. Wel was een
ingrijpende
verbouwing noodzakelijk om de gebouwen aan de eisen te laten voldoen.
Om
dit haalbaar te maken, en voor de continuïteit van het project op
langere
termijn , werd een samenwerking aangegaan met woningbouwvereniging Het
Oosten.
Deze heeft de twee paviljoens aangekocht en verhuurt ze nu als een
geheel
aan de Vereniging WG. De Vereniging WG verhuurt de woon- en werkruimten
aan
de individuele huurders. De verbouwing is door de leden van de
vereniging natuurlijk zo milieuvriendelijk mogelijk uitgevoerd, met
milieubewuste materialen, geen tropisch hardhout, zonneboilers,
vegetatiedaken, en waterbesparende
douches en toiletten.
Wonen en werken
In totaal zijn er
86 wooneenheden verspreid over dertien groepswoningen ('woongangen'),
variërend in omvang van vier tot elf eenheden. De sanitaire
voorzieningen worden per gang gedeeld en soms ook de keuken. Sommige
gangen functioneren als echte woongroep, in andere gangen blijft het
samenwonen beperkt
tot gebruik van de gemeenschappelijke voorzieningen en wat buren verder
gezamenlijk
hebben. Daarnaast zijn er zo'n 35 bedrijfsruimten, die onderdak bieden
aan
ambachtelijke bedrijven, kantoren, maatschappelijke en
sociaal-culturele
organisaties en ateliers. De bedrijfsruimten bevinden zich in principe
op
de begane grond, terwijl de wooneenheden op de verdiepingen zijn
ondergebracht.
Alles bij elkaar wonen er nu zo'n honderd volwassenen en twintig
kinderen.
Binnen het project zijn verschillende organisaties gevestigd:
Kinderdagverblijf Willemientje, het Gasthuistheater, Expositiezaal
WG-kunst, Gered Gereedschap, de Fietsersbond afdeling Amsterdam,
Vrijwillige Internationale Aktie, de
Marokkaanse Vrouwenvereniging Nederland, Islamitische Bond van Ouderen,
Vereniging van Ethiopiërs in Nederland, Vereniging van Senegalezen
en het landelijk anti-kernenergie archief LAKA.
Samen wonen met engagement
Het WG is een mooie
plek om te wonen of te werken: een groene oase in
de stad, nog steeds met relatief betaalbare huren, sociaal en
maatschappelijk geëngageerd. Maar je moet er wel wat voor doen:
naast de huurbetaling wordt iedereen geacht een aantal uren mee te
werken aan het beheer van het project en de gemeenschappelijke
voorzieningen. En wie er gaat wonen moet het natuurlijk leuk vinden om
samen met anderen te wonen of werken.
Sinds 1992 is café Vrankrijk een onafhankelijke
ontmoetingsplaats in de binnenstad van Amsterdam. Boven deze politieke
vrijplaats wonen ook nog eens 17 mensen.
Vrankrijk werd in 1875 gebouwd en heeft achterenvolgens dienst
gedaan als timmerwerkplaats, steendrukkerij, illegale drukkerij (in de
oorlog),
Ford garage en laatstelijk als drukkerij van De Telegraaf. Toen het
pand
rond 1980 een speelbal werd van speculanten en er luxe appartementen
dreigden te worden gebouwd, werd het complex in 1982 gekraakt en in
gebruik genomen als politiek/culturele ontmoetingsplek. In 1992 werd
het pand dankzij financiële hulp van velen aangekocht en kwam het
in beheer bij de stichting Dilemma. De bewoners renoveerden het pand
zelf uit de opbrengst van de huur. Om verlies van het politieke
karakter te voorkomen, bleef het café formeel gekraakt.
Wonen en werken in zelfbeheer
De begane grond van het pand Vrankrijk is in gebruik als de kroeg en
ontmoetingsplek. Daarboven wonen zeventien mensen die het pand in
eigendom en zelfbeheer
hebben. Ze voeren met z'n allen het onderhoud uit en eens per maand
wordt
er vergaderd over lopende zaken als onderhoud en financiën. Er
zijn
twee woongroepen van 4 à 5 mensen; de anderen wonen meer op
zichzelf.
De huur en vaste lasten worden berekend op basis van het inkomen van
iemand,
hoe hoger het inkomen, hoe meer je betaalt.
Politieke vrijplaats
Sinds 1992
is de kroeg in Vrankrijk een onafhankelijke ontmoetingsplaats, die
wordt gerund door een wisselend collectief vrijwilligers. Het
café is zeven dagen per week open en er zijn informatie-avonden,
discussies,
films en benefieten. Een groot deel van de opbrengsten wordt gebruikt
om
actiegroepen te ondersteunen die elders nauwelijks voor subsidie in
aanmerking
komen. Na jarenlang gesteggel bereikten de kroeg en de gemeente in 2002
een
unieke overeenkomst, waarbij het café gaat voldoen aan regels
rondom
hygiëne en veiligheid maar de politie geen toegang krijgt tot het
etablilssement.
Voor het beheer van sociaal-politiek centrum Vrankrijk werd Stichting
Barst
opgericht.
In 2005 startte
een drastische verbouwing van Vrankrijk om aan de hedendaagse
geluidsnormen en veiligheidseisen te gaan voldoen. De ruimte krijgt dan
ook meteen een
meer multi-culturele functie. Bij die verbouwing kan Vrankrijk veel
hulp
gebruiken, zowel praktisch als financieel.
Het complex aan de Plantage Doklaan 8 tot 12
in Amsterdam is een verzamelgebouw voor kunstzinnnig, cultureel en
politiek
rumoer in Amterdam.
Het is
vooral een praktisch ingestelde plek, waar zo'n dertig mensen dagelijks
vertoeven: kunstenaars, theatermakers, vormgevers en andere
creatievelingen. Verder huisvest het pand een kleine drukkerij en ook
de Nederlandse afdeling van milieuorganisatie A SEED is er onder dak.
Op 3 januari 1998 werd de voormalige ambachtsschool aan de Plantage
Doklaan 8-12 gekraakt. Het pand, om de hoek van Artis, werd jarenlang
sporadisch
verhuurd maar structurele plannen ontbraken. Totdat een groep krakers,
afkomstig uit ontruimde culturele vrijplaatsen zoals de Graansilo en de
Houtkopersburgwal, zich ervoor begon in te zetten om een permanente
plek te creëren voor kunst en tegencultuur. Onder het motto 'Geen
cultuur zonder subcultuur'
werd de gemeente gewaarschuwd voor de consequenties van de op gang
zijnde
ontruimingsgolf van de Amsterdamse culturele broedplaatsen. De acties
bleven
niet zonder resultaat: de gemeente ontwierp het zogeheten
'broedplaatsenbeleid'
en Plantage Doklaan 8-12 werd in dit nieuwe beleid een pilot-project.
Legale broedplaats
Het doel van dit nieuwe gemeentelijke beleid is het realiseren
van betaalbare woon- en werkruimte voor creatieve mensen met een hoge
maatschappelijke betrokkenheid. Inmiddels is de legalisatie van het
pand een feit en is de ingrijpende verbouwing achter de rug.
De verbouwing werd deels uitgevoerd door de gebruikers van het
pand zelf, en deels door een aannemer. Voor de (voor)financiering van
de aankoop van het pand en de verbouwing - alles bij elkaar zo'n 1,6
miljoen euro -
werd een solidair flappenplan opgesteld. Want de gemeente zou pas
met
geld over de brug komen als de verbouwing helemaal klaar zou zijn. In
januari
2005 was de verbouwing voltooid; dit feit werd gevierd met een
spetterend feest. Klik hier voor een verslag van de verbouwing.
Leven en werken in Het Plantagedok
De Plantage Doklaan is een collectief project waarin
samenwerken en samenleven centraal staan. Werken en wonen zijn niet
strict gescheiden. Materiaal, kennis en ideeën worden voortdurend
uitgewisseld en getoetst. Kunst is een belangrijk resultaat van deze
uitwisseling maar dit staat niet los van het pand als
ontmoetingsplaats. De betrokkenheid van de plantage-dokgroep is ook
maatschappelijk en politiek georiënteerd.
De ongeveer dertig mensen die zich bijna dagelijks door het
pand bewegen hebben uiteenlopende leeftijden en achtergronden. Ze delen
eigenzinnigheid en gevoel voor het collectieve en ze stellen hun
denkbeelden graag ter discussie. Maar ze lijden vooral vooral aan een
gebrek aan zitvlees. Wat ze vooral
willen is: dingen maken, mooie dingen maken!
Sinds maart 2002 wordt een monumentaal
schoolgebouw nabij het centrum van Den Haag verbouwd tot een ecologisch
woon-werkcomplex in zelfbeheer.
De
voormalige HBS, omgedoopt tot 'De Grote Pyr', moet de 'opvolger' worden
van het vermaarde kraakpand De Blauwe Aanslag aan de Buitenom. Na
jarenlange onderhandelingen bood de gemeente de HBS aan als vervangende
huisvesting. Verkoopprijs: een miljoen gulden. Maar de gemeente bood er
drie miljoen
bij voor het wegwerken van het achterstallig onderhoud. Met dit geld
wordt
De Grote Pyr nu grondig, ecologisch verbouwd volgens een vijfjarenplan.
Meer dan een verzameling mensen en bedrijven
Net als de
Blauwe Aanslag wordt ook De Grote Pyr meer dan 'alleen' een verzameling
van bewoners en bedrijfjes. Het complex heeft na de verbouwing een
'nuttig vloeroppervlak' van 3600 vierkante meter en biedt daarmee
ruimte aan dertig (groeps-)woningen en twintig bedrijven, waaronder een
drukkerij, staalwerkplaats, houtwerkplaats, een biologisch- vegetarisch
cateringbedrijf en een kindermuseum. Naast woon- en werkruimten komen
er ook openbare ruimten: een eetcafé en een concertzaal. De
Grote Pyr kan daarmee ook een buurtfunctie vervullen. De kale huren
komen tussen de 24 en 40 euro per vierkante meter per jaar te liggen.
Sommige ruimten, zoals een gastenverblijf en een klein theater, worden
gesubsidieerd door andere ruimten.
Ecologie en zelfbeheer
Bij de verbouwing
wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van tweedehands bouwmaterialen,
minder milieubelastende materialen en -bouwwijzen, en ecologische
warmte- en watervoorziening. Er wordt gewerkt met een casco-ontwerp: de
bewoners moeten zelf de keukens en badkamers inbouwen. Vanwege krapte
in geld en
tijd is er een bouwteam van vijf verschillende groepen: een aannemer
voor
een groot deel van de verbouwing, simpelere klussen worden uitgevoerd
door
de aanstaande bewoners en gebruikers, er wordt meegewerkt door een
internationale bouwbrigade.
Drie
handige jongens hebben aan de verbouwing een volledige baan, betaald
uit de bouwpot. De vijfde groep wordt gevormd door de startende
bouwbedrijven, zoals de staalwerkers en de timmerman, die daarmee
tevens een basis hopen te leggen voor hun eigen bedrijven in De Grote
Pyr. Van de ontwikkelingen in De Grote Pyr wordt regelmatig verslag
gedaan in nieuwsbrieven en via
de website.
Ecologisch
woon-werkproject Vormidabel, Den Haag (in ontwikkeling)
Een groep enthousiastelingen in Den Haag wil - in navolging
van de woon-/werkpanden Pander en de Waterspin - een nieuw ecologisch
woon/werkproject realiseren: Vormidabel.
Zelfbeheer en sociale samenhang, ecologie, duurzaamheid en innovatief
zijn begrippen die een rol spelen in de ontwikkeling van het project,
dat
aan de Mient (locatie smg. Westhage) zou moeten komen. Hier komt in
2008
een geschikte locatie vrij. De initiatiefnemers onderhandelen hierover
al
geruime tijd met de gemeente. Er zouden 50 à 70 koop- en
huurwoningen
kunnen worden gerealiseerd.
De Plu is een woon-werkwinkelpand in een
voormalige paraplufabriek in de Nijmeegse wijk Bottendaal. De Plu wordt
bewoond door jongeren en allerlei sociaal-culturele activiteiten vinden
er onderdak.
Het voormalige fabriekscomplex werd in 1982 gekraakt en sinds
1984 gehuurd. In 1995 kocht de vereniging De Parapluiefabriek het pand
zelf aan met het doel er betaalbare woonruimte voor jongeren te
realiseren en er
sociaal-culturele activiteiten onderdak te brengen. Zo werd op een
democratische
manier een plezierige een creatieve woon-werkplek gerealiseerd.
Anno 2004 wonen er zeven mensen en zijn er achttien verschillende
activiteiten en bedrijvigheden, o.a. een meubelwerkplaats,
expositieruimte, kapsalon,
café, schoenenatelier, motorgarage, muziekkelder en een
binnenhuisarchitect. Activiteiten en bewoners dragen gezamenlijk zorg
voor onderhoud en beheer
van het hele pand. De Plu houdt regelmatig open dagen, en wie een
indruk
wil krijgen van de activiteiten in het pand kan ook op zaterdagmiddag
eens
binnenlopen.
In een voormalig klooster in Nijmegen-oost is sinds 1994 De
Vrouwenschool gevestigd: een woonwerkpand in zelfbeheer van en voor
vrouwen, met negentien woon- en tien werkruimten.
De
Vrouwenschool heeft haar wortels in de feminstisch-emancipatorische
beweging van de jaren zeventig. Het doel was en is nog steeds: een
veilige plek bieden waar vrouwen zich persoonlijk, zakelijk en
artistiek kunnen ontwikkelen. Van een 'alternatief kraakpand'
ontwikkelde de Vrouwenschool zich tot een woon-werkpand in eigendom en
zelfbeheer. Het initiatief startte al in 1979 aan de Gerard
Noodtstraat; in 1994 betrokken de vrouwen een voormalig klooster aan de
Dominicanenstraat in Nijmegen-Oost, dat zij nu in eigendom hebben.
De Vrouwenschool verhuurt zowel woonruimte als betaalbare werkruimte.
Alle bewoners hebben een (zeer) ruime eigen kamer; de keuken, douches
en
toiletten worden gezamenlijk gebruikt. Naast de vast verhuurde ruimten,
is er een gezamenlijke ruimte - 'de kapel' - die wordt gebruikt voor
eigen
activitenten, maar ook wordt verhuurd aan derden voor feesten, lezingen
en cursussen en tentoonstelling. Tijdens de jaarlijkse Vierdaagse doet
de
kapel dienst als hotel.
De
Vrouwenschool is een Vereniging van Eigenaren,
wat betekent dat iedereen die er woont en/of werkt via haar
lidmaatschap
mede-eigenaar wordt van het pand.Met het
oog
op de doelstelling - bevorderen van zelfontplooiing van vrouwen - zijn
de
huren relatief goedkoop. Maar daar staat tegenover dat er affiniteit
wordt
gevraagd met de uitgangspunten van de School en er is veel
zelfwerkzaamheid,
zoals het plegen van onderhoud aan pand en tuin en verschillende
bestuurlijke
verplichtingen. In De Vrouwenschool wonen ook een paar kinderen. Het zal geen verbazing wekken dat er veel
animo bestaat om in De Vrouwenschool te komen wonen en/of werken. Er is
dan ook een forse wachtlijst...
Na jarenlange
leegstand werd in 1976 het pand Voorstraat 71-73 gekraakt. De begane
grond, waar vroeger Automobiel Centrale Utrecht (ACU) zat, werd in
gebruik genomen als filmhuis, café, concertzaal en actie- en
informatiecentrum. De twee bovenliggende verdiepingen werden
woonruimte. In 1993 dreigde het ACU ontruimd te worden, maar gelukkig
werd tijdig het Voorstate-project
ontwikkeld: het ACU, met het ernaast gelegen braakliggende terrein, zou
worden aangekocht om er eigen woon- en werkruimten te creëren, in
combinatie
met een brouwerij, een café/concertzaal, een restaurant, een
hostel
en een stadspark. Voor de uitvoering van dit ambitieuze plan werd
Stichting
Voorstaete opgericht, die deskundig werd geadviseerd en begeleid door Vereniging
Solidair. Via een solidair financieringsplan en veel
zelfwerkzaamheid konden uiteindelijk twee projecten in zelfbeheer
worden verwezenlijkt. Zo werd er een kwart miljoen euro op de kosten
bespaard!
In het najaar van 1998 openden het nieuwe ACU en - om de hoek -
lowbudget-hostel Strowis hun deuren:
Politiek-cultureel centrum
ACU
Het ACU heeft een lange traditie. Na de kraak in 1976 werd het pand
gebruikt als café en expositieruimte, met daarboven woonruimte.
In 1978 begonnen de bewoners er een filmhuis en in 1983 werd het een
kroeg annex kraakcafé. Vanaf 1985 ontwikelde de plek zich onder
de naam ACU steeds meer tot een
alternatief cultuurpodium en als plek voor (politieke)
themabijeenkomsten
en benefietconcerten. In 1991 werd het parkeerterrein achter het pand
in
gebruik genomen door stadsnomaden, die er tot aan de verbouwing tot de
huidige
functie hebben gewoond.
Na de aankoop in 1997 werd het pand door tientallen vrijwilligers
verbouwd tot een politiek-cultureel centrum op niet-commerciële
basis. Het ACU werkt onafhankelijk van (gemeentelijke) overheden en
draait helemaal op
vrijwilligers. Anno 2006 biedt het ACU een scala van activiteiten: een
dagelijks
geopend café, een veganistisch eetcafé (Kitchen Punx),
concerten,
disco's, benefieten, politieke info-avonden (elke maandag Politiek
Café
Alarm!), een voedselcoöperatie (VoKo), filmhuis Pasthei en
dichtersavonden
(Dichterbij). De inhoud van de foienpot is nog steeds bestemd voor
kleinschalige
doelen en ook wie een vergadering wil beleggen kan nog altijd in het
ACU
terecht.
De ruimten boven het ACU werden verbouwd tot enkele zelfstandige
woonruimten en kantoren. Deze ruimten worden in zelfbeheer verhuurd.
In maart 2006 vierde het ACU zijn dertigjarig bestaan!
Low budgethostel Strowis huist in een monumentaal pand aan de
Boothstraat (een zijstraat van de Voorstraat), dat al in 1972 werd
gekraakt. Nu is het een van de weinige leuke en betaalbare
overnachtingsplekken in Utrecht.
Ook dit zeventiendeeeuwse pand werd in zelfbeheer verbouwd met hulp van
vrijwiligers. Hostel Strowis biedt een-, twee- en driepersoons kamers,
maar
je kunt er ook alleen een bed huren op een groepskamer (4 tot 14
personen).
De ruime foyer op de begane grond is het hart van Strowis. Hier kan
worden
ontbeten, gekletst of spelletjes gedaan; er is een kleine bibliotheek
en
er zijn computerfaciliteiten. In de naastliggende keuken kunnen gasten
hun
eigen potje koken. Strowis beschikt over een prachtig aangelegde tuin,
met
een terrasje aan een vijver. Via de tuin is Strowis achterlangs
verbonden
met politiek-cultureel centrum ACU.
De woon-werkgemeenschap Het
Rosenstock-Huessy bevindt
zich in het centrum van Haarlem. Het Huis biedt onderdak aan een
woongroep
en verschillende maatschappelijke organisaties.
Het
Rosenstock-Huessy Huis werd in 1972 gesticht door vier echtparen.
Als vestigingsplaats kozen ze een leegstaand verzorgingstehuis, het
Sint
Jacobs Godshuis, in de binnenstad van Haarlem. De kapel en de
bibliotheek,
en ook de namen van andere onderdelen van het pand, zoals de refter en
de
nonnengang, herinneren nog aan dat verleden. De initiatiefnemers
vernoemden
hun huis naar de Duitse filosoof Eugen Rosenstock-Huessy. Aanvankelijk
hadden
zij hun handen vol aan aan het bewoonbaar maken van het complex, maar
al
gauw groeide het huis uit tot een toevluchtsoord voor zwakkeren in de
samenleving
en tot een basis voor politiek getinte activiteiten. Rond 1980 liep het
aantal vaste bewoners op tot meer dan veertig. Na een reorganisatie
rond 2000 wordt het huis beheerd door een aparte stichting, die als
hoofdtaak heeft de toekomst van het huis veilig te stellen en de
financiële basis te versterken
door verhuur van delen van het huis.
Wonen en werken
Momenteel biedt
het Rosenstock-Huessy Huis onderdak aan de woongroep en diverse
maatschappelijke instellingen, zoals Vluchtelingenwerk, het Pauzement,
Rodas, De Kloosterkeuken, Haarlem Werkt, ISP Vriendendienst en
Naschoolse opvang De Bengels. De bibliotheek, kapel en de Spiegelzaal
worden verhuurd voor uiteenlopende activiteiten, zoals lezingen en
vergaderingen, discussiebijeenkomsten, muziek, presentaties, cursussen,
dans en yoga.
De woongroep
De woongroep bestaat anno 2006 uit zestien volwassenen en
vijftien kinderen, in leeftijd variërend van 1 tot 83 jaar. De
leden van de
woongroep drinken samen koffie en eens per week wordt er gezamenlijk
gegeten.
De bewoners hebben de beschikking over negen woningen, merendeels
gesitueerd
rondom het Binnenplein. Daarnaast beschikt de woongroep over een aantal
gemeenschappelijke ruimten: de Refter (koffie drinken, eten,
vergaderen),
fietsenberging en knutselhok,wasserette met droogzolder, drie
logeerkamers
en opbergzolders. Ook kunnen de bewoners gebruik maken van de
Spiegelzaal,
bibliotheek en kapel, als die niet zijn verhuurd.
Mensen met
belangstelling om in het Rosenstock-Huessy Huis te komen wonen kunnen
dat via een gemotiveerde brief kenbaar maken. Er is een wachtlijst. Als
er woonruimte vrijkomt wordt er een sollicitatieprocedure gestart
waarbij de wachtlijst wordt gehanteerd. Een voorwaarde daarbij is dat
de nieuwe
bewoners voldoen aan het profiel dat tevoren is opgesteld voor de
betreffende
woning.
De
Weyst werd opgericht in 1984 in het voormalig Kapucijnen klooster te
Handel en is gebasseerd op de ideeën van Mahatma
Gandhi, Lanza del Vasto en de vredes- en milieubeweging.
Na jarenlang als
leefgemeenschap te hebben gefungeerd, is De Weyst tegenwoordig vooral
een groepscentrum dat accommodatie biedt aan tal van gezelschappen met
diverse achtergronden (zang, dans en meditatie). Er zijn twee vaste
bewoners.
In de moestuin en boomgaard wordt biologisch geteelt. De oogst wordt
deels aan huis verkocht. Voor gasten in De Weyst wordt vegetarisch en
biologisch gekookt met verse groenten uit eigen tuin en in de oude
houtoven wordt nog op traditionele manier brood gebakken. Al sinds 1992
werkt De Weyst samen met de Reclassering en de Kinderbescherming, als
werkplaats voor 'alternatieve taakstraf
sacties'. Daarnaast is er ook altijd plek voor vrijwilligers en
stagiaires voor hulp in de tuin, het gebouw (rijksmonument uit 1950) en
bij de verzorging van de gasten.
De Weyst geeft eenmaal per jaar een nieuwsbrief uit, waarin
ook het
programma staat vermeld.
Het Poortgebouw, een monumentaal pand aan de
Stieltjesstraat in de Rotterdamse kop van Zuid, biedt onderdak aan een
woongroep van dertig personen en allerlei non-profit organisaties en
activiteiten. Het Poortgebouw herbergt daarnaast ondermeer een
Voedselkoop (VoKo) en een eetcafe-op-zolder.
Op 3
oktober 1980 werd het al jarenlang leegstaande Poortgebouw gekraakt
door jonge activisten met als doel de gemeente te bewegen betaalbare
huisvesting voor jongeren te realiseren. Omdat er plannen bestonden om
in het pand,
toen nog gelegen op het voormalige haventerrein, een 'eroscentrum' te
vestigen, juichten de buurtbewoners de bezetting door de krakers toe.
Twee weken later besloot de gemeenteraad het Poortgebouw om te vormen
tot officiële
jongerenhuisvesting. Om een dure en grootscheepse verbouw te voorkomen,
lobbyden de krakers voor verbouw van het pand in zelfbeheer. Dat lukte.
Een cascobeleid werd overeengekomen: Rotterdam zorgde voor de
buitenkant
en de bewoners huurden het pand en waren verantwoordelijk voor de
binnenkant.
Op voorwaarde dat zij de binnenkant zelf zouden renoveren. Zo
creëerden
de bewoners zelf 28 wooneenheden.
Anno 2006 wordt het
Poortgebouw bewoond door een dertig personen tellende woongroep,
waaronder vier kinderen. Ook nu geldt het casco-beleid dat de
gemeente en de bewoners overeenkwamen nog steeds. De bewoners zijn
georganiseerd in de Vereniging Poortgebouw, die in 1982 werd opgericht.
Sindsdien heeft
het huis niet alleen maar een woonfunctie gehad, maar ook onderdak
geboden
aan allerlei 'sociale en culturele interacties'. Zo is er een
weggeefwinkel,
een vegetarisch eetcafé - soms op zolder gehouden, tijdens een
open
theater-avond 'TheAtic' - een VoKo, een podium en beschikbare ruimte
voor
ideeële of kunstzinnige organisaties die niet kapitaalkrachtig
genoeg
zijn om professionele ruimte te huren.
"Het Poortgebouw is het levende voorbeeld dat open-minded,
experimentele en een do-it-yourself mentaliteit de echte motoren zijn
achter (sub)culturen en niet exploiterend materialisme en eeuwenlang
lobbyen met de bureaucratie", zo beschrijven de huidige bewoners hun
plek. Activiteiten van het Poortgebouw draaien voornamelijk op donaties
en bezoekers van concerten e.d. betalen
de kostprijs. Subsidies aanvragen is vaak niet mogelijk door het
spontane karakter van de activiteiten.
Het merendeel van
de internationale Poortgebouwers is actief binnen de Rotterdamse kunst-
en cultuurwereld: een creatieve energie die dag en nacht zichtbaar en
hoorbaar is in het Poortgebouw. De basis van dit alles wordt gevormd
door een sociale, politieke en ecologische mentaliteit; de huisregels
zijn a-hiërarchisch en gebaseerd op tolerantie, vrede, bewustzijn
van de behoefte van de ander, en de vrijheid van gedachten en expressie.
Exit Poortgebouw?
In juli 2001 werd het Poortgebouw - buiten medeweten van de
bewoners om - door de gemeente voor ca. 350.000 euro verkocht aan
projectontwikkelaar De Groene Groep (DGG), die het pand wilde verbouwen
tot luxe appartementen. Het pand bleek daar niet geschikt genoeg voor,
en het plan veranderde in
het creëren van kantoorruimte, in overeenstemming met de
'oorspronkelijke bestemming' van het pand. De bewoners werd de huur
opgezegd. Ze kregen drie jaar de tijd om te vertrekken. Op 1 februari
2005 had het pand door de huidige bewoners al moeten zijn verlaten.
Maar de bewoners bleven! Op 17 februari 2006 bepaalde de rechter, in
een door DGG aangespannen rechtszaak, dat de bewoners het Poortgebouw
uiterlijk op 1 juli 2006 zouden moeten verlaten. De bewoners gaan tegen
deze uitspraak in hoger beroep en blijven gestaag
verder werken aan het realiseren van hun
alternatieve renovatieplan. Ze willen bewijzen dat het
Poortgebouw gered kan worden via een humane en progressieve weg. In
samenwerking met architectenbureau ‘Tussen Ruimte’ zullen zij (op een
officiële manier) hun visie op het Poortgebouw als ‘motor’ binnen
de Kop van Zuid en het culturele klimaat
van Rotterdam presenteren.
Klik hier voor de laatste stand van zaken met
betrekking tot de dreigende ontruiming.
Het voormalige klooster aan de Hoogstraat
301a, b en c en Genneperweg 11 in Eindhoven biedt een dak boven vele
hoofden:
diverse woongroepen, uitgeprocedeerde vluchtelingen(gezinnen) en zeven
maatschappelijke organisaties vinden er onderdak.
In 1983
namen vier zusters, verbonden aan de congregatie van de Zusters van
Liefde van Schijndel, hun intrek in een toen deels leegstaand klooster
aan de Hoogstraat, in het Eindhovense wijk Gestel. Hun doel: het compex
een
sociaal-maatschappelijke functie geven. Zelf hadden ze maar een
klein deel van de ruimtes nodig. De overige ruimtes werden verhuurd aan
ideële organisaties. Binnen
een jaar zat het klooster 'propvol' en bruiste het er van de activiteit
en dat is sindsdien altijd zo gebleven.
In september 2008 droeg de congregatie het hele pand over aan een
nieuwe stichting - het gebouw kreeg toen een nieuwe naam: Het Kloosterhof van
Gestel.
Diverse zelfstandige woongroepen
De kern van het
Kloosterhof wordt nog steeds gevormd door de
vier
zusters. Samen met enkele niet-religieuzen vormen zij de Hoogstraatgemeenschap.
Deze actieve leefgroep, waarvan ook meestal enkele vluchtelingen deel
uitmaken, bewoont het voorste deel van het complex. De achterkant van
het gebouw is al sinds 1978 in gebruik door de woon-werkgemeenschap
van Emmaus
Eindhoven.
De vaste kerngroep
van Emmaus bestaat idealiter uit drie of vier personen. In de
gemeenschap wonen en werken ook altijd zo'n tien mensen mee die bij
Emmaus tijdelijk onderdak vinden. De Emmaus-woongroep voorziet in het
eigen levensonderhoud door het inzamelen en verkopen van
welvaartsresten. Elke
zaterdag van 10:00-13:00 uur is er een drukbezochte
tweedehandsspullenmarkt.
De derde zelfstandige woongroep die in het complex is
gehuisvest is de
opnamegroep van De Combinatie,
die tijdelijk opvang en onderdak biedt aan jongeren tussen 12 en 18
jaar die in een probleemsituatie verkeren.
In de zuidvleugel bevinden zich de woonruimten van Emmaus, een
appartement en een Grieks-Orthodoxe
kerk.
Enkele medewerkers van Omslag wonen ook op deze plek. Klik hier voor
foto's van de binnen- en buitenlocatie van Omslag: de werkruimten, de
medewerkers en voor een indruk van de activiteiten.
Een dak boven veel hoofden
De overige ruimten in het
Kloosterhof van
Gestel worden verhuurd als
kantoor-, werk- en/of vergaderruimte aan uiteeenlopende
maatschappelijke organisaties, zoals Vluchtelingen
in de Knel en GroenLinks
afdeling
Eindhoven. In het complex is één voormalig klaslokaal
bestemd
voor incidentele verhuur aan externe groepen.
Af en toe worden in Het
Kloosterhof van Gestel gezamenlijk activiteiten
georganiseerd: Open Dagen, informatiebijeenkomsten of een (wereld)maaltijd.
Ook zijn hier de bijeenkomsten van De Vierde
Kamer.
Op woensdagochtend is er gelegenheid voor iedereen die in het
Kloosterhof woont of werkt om samen koffie te drinken - bij mooi weer
natuurlijk in
de tuin!
Zowel Emmaus als Omslag
hebben de beschikking over een flink stuk tuin. Emmaus gebruikt een
deel daarvan als moestuin voor eigen gebruik. De tuin van Omslag
ontwikkelt zich steeds meer als een ecologische sier-, eet- en
leeftuin. Deze wordt regelmatig gebruikt voor eigen activiteiten en
kleinschalige groepsbijeenkomsten.
Een klooster met toekomst
Medio september 2008 droeg de Congregatie van de Zusters van
Liefde het kloostercomplex over aan een
nieuwe eigenaar/beheerder: stichting De Hoogstrater. Meer
hierover >>>
In de statuten van de nieuwe stichting ligt verankerd dat het
pand altijd een ideële en
sociaal-maatschappelijke functie blijft houden. De overdracht
werd begeleid door het Ana
Maria Fonds OnroerendGoed, verbonden aan Vereniging
Solidair. Meer over deze overdracht >>>
Ook op de website van de
gemeente Eindhoven staat een uitgebreide beschrijving van het
gebruik van
het pand.
Het Kloosterhof van Gestel. Contactpersoon: Gerard
van de Ven (Hoogstraatgemeenschap), tel. 040-2525609.
Het
Landbouwbelang, Maastricht
Culturele vrijplaats Het Landbouwbelang
ontstond in het voorjaar van 2002. Krakers namen de leegstaande
graansilo in gebruik en creëerden zo een plek waar jong en oud
terecht kan om zich creatief te uiten en elkaar te ontmoeten. Anno 2006
woonden er acht mensen en bruist het complex van de activiteit.
Terwijl
projectontwikkelaars, beleggers, politiek, banken en eigenaar
gemeente Maastricht maar geen overeenstemming konden vinden over de
bestemming
en ontwikkeling van de oude graansilo Het Landbouwbelang, nam een groep
doortastende studenten en kunstenaars het heft in eigen handen. Voor
het
gemak sloegen ze de bureaucratische weg over en realiseerden ze zelf
vrijwillig
een culturele vrijplaats. Hun motivatie: "De snelgroeiende en zich
culturele
hoofdstad noemende stad Maastricht heeft sterk de behoefte aan een plek
waar
zich op een laagdrempelige manier veel culturele initiatieven kunnen
ontwikkelen".
De royaal aanwezige ruimten, de mogelijkheden van het gebouw en de
vrijheid
werden en worden beschikbaar gesteld als werkruimtes, voor exposities,
publieke
ruimte, concerten en feesten of als repetitieruimte voor mensen die
daarvoor
nergens anders terecht kunnen.
Wonen, werken en cultuur
De acht vaste bewoners van Het Landbouwbelang organiseren zelf
ook allerlei culturele activiteiten en projecten, zoals toneelavonden,
concertjes, feesten, open podia, exposities etc. Dat de culturele
broedplaats in een
behoefte voorziet blijkt uit het feit dat steeds meer mensen en
initiatieven
hun weg naar Het Landbouwbelang weten te vinden. Stichting Demotech (projecten voor
het
milieu en tegen armoede in de derde wereld) verhuisde in de zomer van
2004
naar Het Landbouwbelang. Om de contacten met de buurt en de stad te
verstevigen,
organiseert Het Landbouwbelang eens per jaar een grote Open Dag.
Bekijk een YouTube
filmpje uit 2007 (4 min.)
In de Wogmeer, tussen Hoorn, Alkmaar en
Heerhugowaard, is een woon-werkgemeenschap met een agrarisch karakter
in opbouw. Een plek om te wonen en te werken met hoofd, hart en handen,
op 45 minuten reizen
van Amsterdam.
Hoeve Jacob van Duven-Voorden ligt in een nog een mooi
groen gebied. Op de boerderij was er van oudsher al een combinatie van
wonen en werken, en van werkender- en spelenderwijs leren. En dat was
weer een deel van de dorpsgemeenschap. Op de (voormalige)
proefboerderij leeft nog steeds de traditie van experimenteren en de
resultaten daarvan laten zien: ideeën omzetten in daden. Zoals
ontmoetingen en volwasseneneducatie - lokaal en internationaal - die
nieuwe inzichten opleveren.
Onder de naam De Nieuwe Proef gaat de nieuwe woon-/werkgemeenschap
verder in die traditie: experimenteren, ontmoeten, leren, de combinatie
van wonen en werken en ook de behoefte (en noodzaak) met de groene
ruimte bezig te
zijn. Kortom met respect voor voor mens, natuur en milieu, ingevuld
volgens de behoeften en verlangens van nu.
Agrarisch karakter
De Nieuwe Proef wil zich ontwikkelen tot een
'community' met een agrarisch karakter: een grote boerderij op het
platteland, met ruimte voor ateliers, ecologisch landgebruik, cultuur,
educatie en ontmoeting, een duurzame leefstijl en bewust omgaan met de
cultuurhistorie. Tot een gemeenschap, waarin de
mensen met hun verschillende achtergronden zich op hun gemak kunnen
voelen
en een aantal waarden in het leven delen. Jong en oud, met hoofd en/of
met
hand actief, staande in de samenleving, met eigen geaardheid en met
enthousiasme.
Op De Nieuwe Proef is nog ruimte voor mede-bewoners: samen maar niet op
elkaars lip. En er zijn mogelijkheden voor een eigen atelier, studio,
trainings- of oefenruimte. Reacties via de website.
Nieuw Rijsenburg is een op antroposofische
leest geschoeide therapeutische woon-werkgemeenschap annex
zorgboerderij. De gemeenschap is gevestigd op een biologisch-dynamisch
landbouwbedrijf en bestaat al ruim vijfentwintig jaar.
Nieuw Rijsenburg biedt langdurige behandeling en begeleiding
aan jong-volwassenen (18-28 jaar) met ernstige psychiatrische of
levensloopproblematiek. Gedurende circa een jaar wordt de mogelijkheid
geboden om, door een combinatie van wonen, werken en behandeling, het
eigen leven zodanig vorm te geven
dat zelfstandiger de weg in de maatschappij kan worden gevonden.
Wonen en werken
De leefwerkgemeenschap omvat een biologisch-dynamische
boerderij met geitenhouderij, kaasmakerij, legkippenhouderij,
melkveehouderij en groentetuin. Er zijn zestien plaatsen voor een
klinische behandeling; daarnaast zijn
er enkele plaatsen voor deeltijdbehandeling, waarbij alleen overdag het
programma wordt gevolgd. De bewoners verrichten in een gezond dagritme
fysieke
arbeid op de boerderij: in de veehouderij, de kaasmakerij of de tuin,
in
de winkel, op de onderhoudswerkplaats, in de huishouding of in de
keuken.
In het werk, dat van direct belang is voor de leefwerkgemeenschap,
ervaren
zij het nemen van verantwoordelijkheid en het herstellen van de
verbinding
met een sociale omgeving. De bewoners moeten in staat zijn tot enige
zelfstandigheid
en zelfredzaamheid; ze mogen niet verslaafd zijn en men moet fysiek in
staat
zijn de lichamelijke arbeid te verrichten, die een agrarisch bedrijf
met
zich meebrengt.
Uitgebreid sociaal programma
Nieuw Rijsenburg
biedt 24-uurs begeleiding en een sociaal-therapeutische omgeving met
ruimte voor expressie en aanvullende antroposofische therapieën,
zoals kunstzinnige therapie, euritmietherapie, uitwendige behandelingen
en
biografische begeleiding. Er is een uitgebreid sociaal programma met
activiteiten binnenshuis en culturele activiteiten buitenshuis. Er
wordt gezond gegeten. De maaltijden worden bereid in de eigen keuken.
De producten van de boerderij zijn grotendeels voor eigen gebruik maar
worden ook verkocht in de boerderijwinkel.
In het slaaphuis heeft elke bewoner een eigen kamer met wastafel,
bureau en kast. Er zijn gemeenschappelijke ruimtes waar de bewoners
samen eten,
therapie hebben of recreëren.
De begeleiding richt zich op verder herstel en terugkeer naar de eigen
of een nieuwe leefsituatie. Een verblijf van ongeveer een jaar in de
leefgemeenschap kan een vervolg zijn op behandeling in de Bernard
Lievegoed Kliniek. Deze kliniek resorteert samen met Nieuw Rijsenburg
onder de Stichting ter Bevordering van Antroposofische Psychiatrie. Klik hier voor meer info.
Ex-cliënten uit de
antroposofische verslavingszorg en psychiatrie nemen zelf initiatieven
voor het opzetten van woon-werkgemeenschappen. Hun plannen, met de naam
Umah-hai,
krijgen steeds meer vorm, vooralsnog in Driebergen.
Umah-hai betekent in het Dayaks: groot huis of 'longhouse'. In
de Aziatische en indiaanse culturen zijn longhouses heel gewoon: mensen
leven er met elkaar samen, werken op het land en staan dicht bij de
natuur. Ook heeft de spirituele kant van het leven een grote plek in
deze gemeenschappen. In Amerika zijn de Longhouses tot op de dag van
vandaag actueel; vanuit
deze veilige woonplekken vinden allerlei interessante activiteiten
plaats.
De initiatiefnemers van Umah-hai willen zulke 'longhouses' in
Nederland realiseren. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze allemaal - met
succes - een langdurig traject hebben afgerond in de (antroposofische)
verslavingszorg bij de Arta/Lievegoedgroep. Ze wonen op diverse
nazorglocaties van Arta, in Driebergen en Zeist, en lopen stages (bij
Emmaus, Bartimeus, Salvia, Vluchtelingenwerk en
andere zorginstellingen), volgen een beroepsopleiding of zetten zich in
als vrijwilliger. Een aantal van hen is actief in cliëntenraden en
in diverse platforms.
Het Umah-hai project is een 'vernieuwend
cliënteninitiatief', met als doel dat ex-cliënten met elkaar
een woon/werkgemeenschap oprichten om veilig te wonen, zorg te verlenen
en betaalde banen te creëren.
De eerste woon/werkgemeenschap 'De Marter' in Driebergen, werd eind
2005 in gebruik genomen. Vanuit deze locatie wordt aan ongeveer 20
deelnemers
ondersteuning geboden, waarvan er drie inwonend zijn. Er is een kantoor
en er vinden tal van projecten en activiteiten plaats, waaronder een
klussenproject, een kookproject, creatieve activiteiten en een
wandelinitiatief.
Een tweede locatie in Driebergen - De Vos - wordt in april 2008
opgeleverd. Deze locatie kwam tot stand met medewerking van
woningbouwvereniging Heuvelrug Wonen. In het najaar van 2009 zal een
derde locatie in gebruik worden genomen op 'Ridderhofstad Den Engh' in
Vleuten (U). Intussen gaan gesprekken met deze en andere
woningcorporaties en gemeenten verder. Een korte film >>>
In de Hengelose wijk Berflo Es kan over een paar jaar een
actief woon-werk-zorg-pand staan. Wie doet er mee?
Geert Walgemoed en Henk van de Wetering hebben het idee opgevat om in
hun woonplaats Hengelo een 'woon-werk-zorg-pand' te realiseren. Als het
klaar is, zal het onderdak bieden aan een stuk of vier woongroepen en
kleinschalige bedrijvigheid. In een gemeenschappelijke ruimte kunnen
activiteiten plaatsvinden waaraan ook buurtbewoners kunnen deelnemen.
Het deel 'zorg' houdt in, dat de bewoners voor elkaar zorgen, zodat de
plek ook bewoond kan worden door mensen die door ziekte of handicap
beperkt zijn in hun mogelijkheden.
Experimenteel wonen en werken
De wijk Berflo Es gaat grondig op de schop. De bestaande woningen
worden afgebroken en er komt nieuwbouw. Walgemoed en Van de Wetering
vonden in
woningcorporatie St. Joseph een medestander voor hun plannen: ,,deze
corporatie
snapt wat begrippen als 'maatschappelijk ondernemen' en
'bewonersparticipatie'
betekenen''. Als kartrekker van het herstructureringsproces bleek St.
Joseph
graag bereid om in de plannen ruimte te laten voor autonome
initiatieven
uit de buurt. Daardoor is er nu ruimte voor de ontwikkeling van
experimenteel
wonen en werken op een mooie locatie aan de Berflo beek. Er is rondom
het
woon-werk-zorg-pand zelfs een klein parkje ingetekend. Het definitieve
plan
zal gerealiseerd worden in nauwe samenwerking met toekomstige bewoners
en
gebruikers.
Klik
hier voor het stedebouwkundig plan van de wijk Berflo Es.
Koffie drinken bij de beek
Het plan behelst globaal: woonruimte voor een gemêleerd
gezelschap van zo'n dertig bewoners en bewoonsters, georganiseerd in
vier of vijf woongroepen. Diverse ruimten met sociale, educatieve en
zorgfuncties met, voor en door de buurt (grijze economie, experimentele
werkplaatsen, crèche, koffie- en theehuis aan de beek. Het
beheer zal maximaal in eigen hand zijn van
een (coöperatieve) vereniging van bewoners en gebruikers. Het
collectief van toekomstige bewoners fungeert als opdrachtgever.
Steekwoorden zijn:
jong en oud, multi-etnisch, progressief sociaal, eco-minnend, zorg voor
elkaar, zorg voor de buurt.
De initiatiefnemers organiseren regelmatig bijeenkomsten met
(potentiële) toekomstige bewoners, om gezamenlijk tot de verdere
ontwikkeling van de
plannen te komen.
Wie mee wil
doen, kan contact opnemen met Geert Walgemoed, 074-2421115, of mailen
naar a.lintmeijer@home.nl
De Werfterp, Culemborg (U)
In de ecologische wijk EVA-Lanxmeer in Culemborg, is
woon-werkinitiatief De Werfterp in ontwikkeling.
De Werfterp een bouwinitiatief voor een
woon-werk gemeenschap in
de ecologische wijk
EVA-Lanxmeer in Culemborg. De locatie bevindt zich aan een oude
zijtak van de Lek, op loopafstand van het
NS station.
Met een eerste groep betrokkenen heeft de Werfterp
Ontwikkelingsvereniging een concreet en haalbaar schetsontwerp
uitgewerkt met 19 woningen in verschillende grotes en prijsklasse, met
individuele daktuinen en bijzondere gemeenschappelijke buiten- en
binnenruimtes (zoals een stiltekoepeltje, atelier, leeskamer,
ontmoetingskeuken, culturele ruimte en een wintertuin), alsmede diverse
bedrijfsruimtes.
Eind oktober 2008 was er nog ruimte voor deelname. Voor november staan
er enkele informtieavonden op het programma. Belangstellenden kunnen
contact opnemen via werfterp@gmail.com
Website: www.werfterp.nl
Coöperaties van
Longo Maï
In 1973 trok een
groep Zwitserse en Oostenrijkse werkende
jongeren en studenten naar de heuvels van de Haute Provence (Fr) om
daar een toekomst op te bouwen volgens hun eigen idealen. Steen voor
steen bouwden zij de
eerste Longo Maï-coöperatie('dat
het lang moge duren').Anno 2008 is er een keten van coöperaties,
verspreid over Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland en
Oekraïne, en een vluchtelingencoōperatie in Costa Rica.
Longo Maï
ontstond in de nasleep van de studentenprotesten van 1968. De groep van
ongeveer dertig jongeren wilde ver weg van de stad, waar ze teveel
traangas hadden ingeademd tijdens demonstraties tegen de gevestigde
orde. Onder het motto 'Liever een millimeter praktijk dan tien
kilometer theorie'
stichtten ze in Limans de eerste coöperatie. Hier werden vooral
schapen
gehouden, en daaruit ontstond geleidelijk aan allerlei kleinschalige
bedrijvigheid.
De uitzetting als 'ongewenste vreemdeling' uit Frankrijk van enkele
coöperatieleden,
was in 1974 de aanleiding om in Zwitserland een tweede coöperatie
op
te zetten, en in de jaren daarna volgden er nog meer. Momenteel zijn er
coöperaties
in Frankrijk, Zwitserland,
Oostenrijk, Duitsland
en in de Oekraine. Alsmede de vluchtelingencoöperatie Finca
Sonador in Costa Rica. Geen geïsoleerde eilandjes
De grootte en bedrijvigheid verschilt per coöperatie. Er zijn
veeteelt-coöperaties (schapen, runderen, varkens, pluimvee);
biologische tuinbouwbedrijven, kruidenkwekerijen, olijven- en
druivenboomgaarden, en meubelmakerijen. Met bijbehorende
productverwerking en -verkoop (spinnerij, weverij, conservenbedrijf,
etc.). Voor de afzet
van producten zette Longo Maï een eigen netwerk op.Longo Maï
heeft zich nooit beschouwd als een vredig eilandje dat
los staat van de rest van het wereldgebeuren. Integendeel! Er is grote
affiniteit met 'maatschappelijke verschoppelingen' en met de
slachtoffers van het vrije marktsysteem. De coöperaties fungeren
als smeltkroes van allerlei culturen en talen. Longo Maï runt in
Forcalquier (Fr) een niet-commercieel lokaal radiostation (Radio Zinzine),
is actief in het Europese boerenprotest en zet zich in voor het behoud
van
kleine scholen. Altijd in samenwerking met de lokale bevolking.
Internationale
solidariteit
In 1982 nam Longo Mai het initiatief tot oprichting van het CEDRI,
Europees Comitee ter Verdediging van Vluchtelingen en Migranten, en in
1989 - na
de val van de Berlijnse muur - werd het Europees Burgerforum
opgericht door mensen uit Oost- en West-Europa om gezamenlijk te zoeken
naar een derde weg. Op de coöperatie in Limans vinden regelmatig
grote internationale congressen plaats met workshops over oa. duurzame
energie en milieu-ontwikkeling, de immigratieproblematiek en concrete
uitwisseling tussen Oost, West, Noord en Zuid.
In solidariteit met vluchtelingen uit Nicaragua en El Salvador, richtte
Longo Maï in Costa Rica de opvangcoöperatie Finca
Sonador op, waar nu zo'n 250 mensen wonen en in hun eigen
levensonderhoud
voorzien.
De Nederlandse steungroep Pro Longo
Maï een paar keer per jaar een Nederlandstalige
nieuwsbrief uit. De meeste coöperaties bieden de mogelijkheid
om er een vakantie
door
te brengen; er is een eigen vakantiedorpje bij Forcalquier (in de
Provence).
Klik hier voor een
Duitstalig achtergrondverhaal over Longo Maï en hier
voor een artikel in het Frans.
Door de jaren
heen
is er een speciale band gegroeid tussen Omslag en Longo Maï. Samen organiseerden we
in het voorjaar van
2006
een busreis vanuit Nederland naar de coöperaties in Frankrijk. Klik
hier voor meer informatie over die reis en het (foto)verslag.
In augustus 2008 presenteerde Longo Maï zich tijdens een drukbezochte
Aanloopdag bij Omslag, met 's avonds een muziekoptreden van Comedia
Mundi in de tuin. Klik hier
voor een verslagje, foto's en muziek
Omslag heeft relatief veel Nederlandtalige informatie over Longo
Maï verzameld op een speciale website en in de Omslag-bibliotheek.